MIjn familie begreep me niet. 

Mijn moeder zong dit liedje Willemientje toen ik jong was. Een vreselijk zielig liedje. Ontdaan en machteloos voelde ik mij telkens weer bij het horen van dit liedje. Mijn leed werd nog erger toen ik dit - voor mijn broers en zusters - moest spelen op de trekzak tijdens feesten en partijen. Liefst met uithalen en veel geloei om de emoties nog groter te maken dan de tekst al deed vermoeden.

Later maakte ik een versie die meer naar binnen gekeerd was. Maar mijn versie had niet het trekzak gehalte wat mijn familie graag ziet, maar meer hoe ik mij voelde bij het luisteren van dit verhaal met zo'n slechte afloop. Misschien zelfs wel met een stille hoop dat het in de "afterlife" toch wat beter zou zijn.

Toch maar deze versie. Want zoals dit lied in mijn prille jeugd werd gebracht was meedogenloos en wreed. Ik heb het mijn kinderen dan ook nooit voorgeschoteld. 

Mijn familie begrijpt me nog steeds niet. Maar ja, je kan ook niet alles hebben.

 

Oma Els versie:

In een heel klein aardig huisje
Moet je daar eens binnen zien
Ligt op een heel klein stro matrasje
Een meisje van een jaar of tien
 
Op een keer zei Willemientje
'T is nu voor de laatste keer
Kom nog een uurtje bij me zitten
Want morgen ben ik er niet meer
 
Geef mijn pop maar aan Marietje
En mijn beer aan broertje Koos
Toen Willemientje dit gezegd had
Sloot ze de oogjes voor altoos
 
Oh wat huilde die arme moeder
Oh wat huilde die arme vrouw
Omdat ze haar lieve Willemientje
Nooit meer op aarde kussen zou
 

Internet versie

In een heel klein aardig huisje
Moet je daar eens binnen zien
Ligt op een heel klein stro matrasje
Een meisje van een jaar of tien
 
Dat is lieve Willemientje
Die haar oogjes treurig had
En haar roze, roze kleurtjes
Liepen van haar wangen af
 
Op een avond riep ze moeder
Kus me voor de laatste keer
Kom nog even bij me zitten
Want morgen ben ik er niet meer
 
Geef mijn pop maar aan Marietje
En mijn beer aan broertje Koos
Toen Willemientje dit gezegd had
Sloot ze de oogjes voor altoos
 
Een, twee, drie, vier dagen later
Toen ze in haar kistje lag
Werd ze naar het stille kerkhof
Naar haar grafje heen gebracht
 
Ach wat huilde die arme moeder
Ach wat huilde die arme vrouw
Dat zij haar kleine Willemientje
Nooit meer zien of kussen zou

Comentarii (0)

Nu există comentarii postate aici încă

Lăsa comentarii

  1. Postarea unui comentariu ca invitat.
Fișiere atașate (0 / 3)
Distribuie locația ta
Puteți pune aici comentariul dvs. pentru social media